Archiwistyka_tlo
Artykuły > Edukacja archiwistyczna > Współczesna kultura dokumentacyjna
Współczesna kultura dokumentacyjna
Wanda Krystyna Roman, Współczesna kultura dokumentacyjna, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2013, ss. 255.
Fragment omówienia autorstwa Zdzisława Chmielewskiego:    "Z podsumowania drogi naukowej W.K. Roman wynika, że sposobiła się do tejksiążki ok. 10 lat. Po habilitacji (2003), wieńczącej badania autorki w WojskowymInstytucie Historycznym, Centralnym Archiwum Wojskowym i WojskowejKomisji Archiwalnej (zwłaszcza nad niedostępnymi dotychczas archiwami KGB),otrzymała propozycję pracy w prestiżowym Zakładzie Zarządzania Dokumentacjąi Informacją Archiwalną Instytutu Historii UMK. Przychodzi czas na realizowanienowych zadań badawczych poświadczonych kolejnymi książkami: Podstawyzarządzania informacją (Toruń 2012) i wydaną rok później, stanowiącą przedmiotniniejszej recenzji, publikacją Współczesna kultura dokumentacyjna.Tę jedną z bardziej interesujących w ostatnich latach pozycji polskiej archiwistykipoprzedziła seria artykułów, w których autorka starała się niejako rozszyfrowywaćstopniowo istotę interesujących ją kwestii szczegółowych. Pisałam.in. o archiwizacji dokumentacji fi lmowej i telewizyjnej, archiwizowaniu stronWorld Wide Web, archiwistycznych odniesieniach „obrazów kultur”, rozproszeniupolskiej dokumentacji audiowizualnej, kulturze informacyjnej Europy czyprocesach ożywiających terminologię archiwalną. Poszukując w ten sposób kluczainterpretacyjnego dla swego ambitnego przedsięwzięcia, musiała dotrzeć dostosownej literatury krajowej i obcej, tworząc siłą rzeczy niebanalny, przydatnydla badaczy kanon bibliografi czny. Nie ulega wątpliwości, że będzie traktowanyprzez czytelników recenzowanej książki ze szczególną uwagą.Publikacja, wnosząca do polskiej archiwistyki potrzebny współczesnej nauceinterdyscyplinarny walor, wywoła zapewne wielokierunkową dyskusję, łączniez ewentualnymi próbami reinterpretacji wniosków autorki. Zapowiadając niniejszymprzyszłą, twórczą debatę, niżej podpisany zamierza tu jednak skupić sięgłównie na eksponowaniu zasadniczych motywów płynących z poszczególnychrozdziałów pracy oraz na bezpośrednim odniesieniu się do podstawowych wątków— jakby ich „dointerpretowaniu”.Można wyodrębnić w pracy dwie podstawowe części, które tworzą dwapierwsze i trzy następne rozdziały. Interesujące wprowadzenie do nich stanowiwstęp, uzasadniający konieczność dostosowania rozwiązań konstrukcyjnychksiążki do przyjętych przez autorkę generaliów — przekonywającego ukazaniamiejsca kultury dokumentacyjnej w przeobrażeniach cywilizacyjnych współ-czesnego świata. Podtrzymuje równocześnie potrzebę retrospektywnego ujmowaniaprocesu cywilizacyjnego, postrzegania teraźniejszości jako kondensacjipoprzedzających ją nawarstwień. W takim, jak sądzę, kontekście należy rozumiećtytułową „współczesność”, która po prostu kumuluje wielopokoleniowydorobek, nadając mu postać zgodną z „dzisiejszymi” uwarunkowaniami. ..."     Źródło: Archeion, t. 115 
21.02.2016
strzałka do góry